Munting regalo

December 25, 2008

Part 2

Chapter 20

 

Ang ikalawang taon ay sumapit nga, ika dalawamput lima ng Disyembre sa panahong dalawang libo’t walong taon ng pamumuhay. Sa Pilipinas o maging sa ibang bansa, sa barangggay man o sa ibang lalawigan, sa tirahan man o sa labas. Ang mga bata’y masisiyang nagkakantahan nanaman at ngangaroling sa mga bahay-baha. Naalala ko ring ganun rin ako sa kapanauhang ako’y bata pa at sa pagkakataong yaon at nilathala ko at tinandaan ko na ang bawat isa sa atin ay lilipas din ang mga alaala ngunit ang ibang alaala ay mananatili.

 Ang mga batang ito ay binibigyang pansin sa lansangan, sila’y binibigyan ng kanilang makakain, binibigyan ng mga tira-tirang damit sa panahong taglamig. Ito ang ispirito sa tunay na lansangan ng mga di kilalang tao. Mayroong isang bata sa palasyo na aking nakita sa aking panaginip, at tila ang binatang ito ay walang gustong hilingin sa araw ng pasko ngunit isang bagay ang katangi-tangi sa kanya, na mabigyan ng regalo oh maging sa kanyang sariling gawa ng agbili ng sariling regalo. Marami na ang bumati ng pamamasko, marami naring humiling ng pag bisita at marami naring nag-bigay ng surpresa sa kalagitnaan ng taglamig. Ito ang unang pagkaalam.

Ang binatang ito na sa aking panaginip ay matagal ng humiling ng regalo para sa kanyang sarili. Isang regalo na mapupunan ang pangangailangan sa araw-araw at bagaman may nangangailangan sa kanya ay naglalaan din ng panahon at tulong sa kanino man. Kahit man lamang isang pirasong damit ay gagaan ang loob nya, kahit na isang pirasong pangbaba na damit ay gagaan ang kanyang kalooban at matutuwa ng lubos. Hindi sya mahilig umalis ng bawat minutong lumipas ngunit mahilig siyang tumanggap ng bagay na kanyang nais. Oo, ang binatang ito ay simple, isang binatang mababaw ang kaligayahan ang kalooban, at bihirang mapansin sa kanyang mukha ang munting ngiti. Tila isang tao lamang ang makakagawa nito. Ang munting regalo na ito ay magiging simbolo ng taos pusong pagtanggap at isang malaking handog o aginaldo sa araw ng “Pascua” sapagkat ang regalong yaon ay gagamitin nya sa kung saan man sya dalhin ng kanyang kaalaman. Ito ang ikalawang pagkaalam.

 Damang dama nya na sa araw na kunin nya ito ay tiyak niyangmagiging masaya na siya. Lubos kong nauunawaan ang binatang ito sapagkat ang binatang ito ay simple nga lang ngunit mataas ang pangarap. Isang pangarap na aahon sa kanyang buhay o kahirapan. Sa aking panaginip, nabatid kong lilisan siya sa araw na siya ay magdesisyon sa araw na nais niyang kunin ito. Lalakad lang sa sandali, mag iisip sa tabi, iinom ng kape hanggang sa matapos siyang makainom ng mainit na kape sa hapon. At sa araw din yaon, tititig ang kanyang mga mata sa itaas, pinagmamasdan ang mga ulap na may katahimikan. Masarap ang tahimik na lugar, lumalakad sa kanyang diwa. Ito ang ikatlong pagkaalam.

Dala niya ang salapi pati ang desisyong bilhin ang munting regalo sa kanyang sarili sa araw ng Pascua. sa isa pang sandali at naligo na at nagbanlaw, nagbihis na at naghanda. Malayo na sya at gustong gusto nang bumili ng munting regalo. sa kabila ng mga bagay na ito, nalaman kong bumili siya ng isang pares at di mamahaling bagay, gusto niya itong isuot pagkatapos bilhin, isusukat nya muna ito sa kanyang paa ngunit hindi ito sapatos. Gusto nya ng simple, gusto niya ng maayos na isusuot. Sayang at mag-isa lamang siya, sayang at malungkot parin siya at hindi ko alam kung bakit at ano ang dahilan, tila isang tradisyon sa tuwing sasapit ang araw ng “pascua”. ito ang ikaapat na pagkaalam.

Narito, isang masayang binata ang nasaksihan ko. Isang binatang nakamit ang kagustuhan sa araw ng pangangailangan, isang biniling pares ang nasilip ko, isang pares ng tsinelas na suot ng kanyang mga paa. At mula dito, ang binata’y masaya na hanggang sa ang araw ay matapos at ang panahon ay lumipas. Isang pasasalamat para sa kanyang mga ginawa sa isang araw ng tradisyon at ang binata ay nawala na sa aking panaginip at marahil ay matagal pa kaming magkikita sa panaginip, matagal pa ngunit malapit lamang siya, naririto lamang siya, naririto lamang at ito ang ikalimang pagkaalam sa isang binatang may munting tsinelas sa araw ng pasko.