The Pillow on my Death

September 12, 2008

Ave Maria

The Pillow on my Death

-Wilfredo Bolbes

 

I hear the sound melancholy from the ground,

from the Sky and Mountains and to the sunset

Birds’ fly, water flows, the cold wind in my arms,

People dancing and singing, loughing i have met.

I hear the sound of Happiness on the ground that sings for victory.

That when i live whith smile, with the sound and dance of a symphony within my heart a harmony.

The Harp is waiting for me calling my name to sleep in my bed in hurry.

  And the Vilolin of a doldrums that i dreamed of when i wished to spare with

The white dress that i wished to put on my asleep with.

The soft Bed that upon my castle in the air for the rest of my life.

I hear the voice from the sky that calls for changes

That said unto me to, “climbe up here and be with me untill you will be born again.”

Oh i wish they will remember me  not by venial but in good.

That my time i spared with them and that my hands from me given to them.

And of my caress that made them smile.

My time have come and my presence will be gone.

Remember that my life is just a song

With a good, happy in my Dawn and with the sadness on the Sunset.

Your tears will be like a  rushing water

I am the warrior to my kingdom, ready to leave, to fight and to triumph

I am a warrior to my kingdom, ready to leave and fight, and die.

Forgive me that i have shed my blood to the ground

Forgive me that i have leave all my friends and my family

Forgive me that on my last breath, i have forgotten to say goodbye.

I Hope to see you again in Elysian nor sublime

That i shall sleep now on my pillow on my Death.

 

 

Laban sa inglesia

September 2, 2008

Chapter 2

Part 19

 

Panahon na ng ikalawang taon at mula dito ay may mga bagay na akong narinig at nasaksihan.may isang tinig akong narinig mula sa isang samahang ito na ipinaglalaban ang bukod tanging banal sa sinasalita ukol sa espirito’t laman, tanging nakakapagsalba sa mga taong makasalanan sa sanglubutang ito, tanging makakapagpabuti ng kaisipang ukol sa lupa. Batid ko sana na sabihin ang aking ninanais na mga wika at salita para dito. Ang bawat tao ay may mga sariling paa, kaisipan at kamay, nilikha ang mga ito upang gamitin sa ikabubuti ng tao ngunit ang masamang tao na may maruming puso at itim na budhi ay gagamitin sa masasamang bagay ang mga ito. May nabalitaan ako na may pinaslang ang mga taong ito ngunit sa isip ko, anu mang sabihin mong katotohanan ay hindi mawawala ang masamang banta ng buhay, nariyan lamang sa paligid mo, pinakikinggan ka lamang at hinihintay. Ang pagiging lalaki ng tao ay hindi naipapakita sa kung gaano ka kayaman, kung gaano karami ang iyong irog sa buhay, kung gaano maging matipuno o kung gaano sa kagandahang lalaki, at kung gaano ka katapang na lalaki sa harap ng mga kaaway, hindi ito ang pagiging batayan ng isang lalaki, ang isang tunay na lalaki ay nagsasalita ng may laman ang bibig, isang salitang hindi maaaring pabagsakin nino man at mayroong isang salita ukol sa katotohanan. May narinig akong sigaw sa labas na nagwiwikang, “Lumabas ka sa lungga mo at ipakita mo at ipahayag mong tunay kang lalaki!”, habang naririnig ko ang kanyang sinasabi ay nagiging malakas ang aking katapangang loob. Kapag ang isang tao na nagtatago parati sa lunggang kanyang tinitirikan at ipinagtataggol ng kanyang mga tauhan ay hindi lalabas at hindi magpapakita ng kanyang pagiging lalaki, siya ay duwag at walang kwenta, sapagkat siya’y hindi makapag salitang totoo sa kalaban. Gaya ng isang debate na ang bawat panig ay may sariling pananaw, may sariling damdamin na ipinaglalaban at sariling paniniwala, ang magkabilang panig ay nagsasabi ng kani-kanilang saloobin ngunit isa lang ang magtatagumpay dito at iyon ay ang may katotohana sa kanyang bibig. Ang labanan sa iglesia ay pang espiritwal at hindi ginagamitan ng marahas na bagay na ginagamit ng mga taong walang puso at walang mabuting isip, at hangad ko silang mamatay at matira lamang ang mga taong mabubuti sa lupa. Ayaw ng aking ama na nasa langit ang dumami ang mga taong masasama, gusto ng aking ama na dumami ang kanyang babalikan sa oras ng kanyang pagdating. Ang usaping pang katotohanan ay ginagamitan ng mga salitang may katotohanan at hindi ng pambobola, bagamat hindi nababasa sa batas ng Diyos na bawal mag shabu ay maaari ng magshabu, hindi ganito ang tunay na ideolohiya ng isang tao, bagaman nababasang, “humayo kayo at magpakarami” ay kaagad na susundin, para kang lamang isang manika at tila tanga, hindi lahat ng tao ay dapat sumunod dito ngunit ang siyang mabuti ang dapat magpakarami ng kanyang binhi. Hindi lahat ng nababasa ay sinusunod dahil sa may palatuntunan ka na dapat mo munang malaman bago sundin ang iyong binasa. Aking nabasa sa banal na kasulatan na walang purgatorio ngunit may matitigas ang mga ulo, aking nabasa na bawal lumuhod sa anumang nilikha ng mga kamay na ukol sa dagat o sa lupa o maging sa langit dahil ito’y karumaldumal, aking nabasa rin naman na hindi inuulit ang dasal ngunit maraming mga tanga sa lupa. Saksi ako sa katangahan ng mga tao, saksi ako sa kasamaan ng mga tao, oo, ang tao’y may mga kasalanang ginagawa at nagagawa, mayaman man, dukha, mabuting loo, magandang babae o lalaki, guro, pulis, propesyonal na tao o edukado at iba pa. May narinig akong balita, “ang sinomang maniwala sa sabi-sabi, walang bait sa sarili”. Ang mga tao ay mayroong mga bagay na hindi na dapat intindihin pa sa dahilang wala ng magagawa ang isang bagay na nawala na sa lupa, narinig kong nagpapakita pa ang mga taong namatay na, nagpaparamdam, giniginaw, tumatayo ang mga balahibo, nakakakilabot kuno, may nagpaparinig o kumukusko, mga kakaibang salamangka at iba pa, ang lahat ng mga ito ay hindi ko pinapansin, anung magagawa sa akin ng isang namatay na o ano ang magagawa sa akin ng isang mangbabarang? Sila raw ay dapat katakutan sapagkat mangyayari ang mga bagay na hindi inaasahan. May binalikan ako sa nobelang ito, na mayroong isang tinig na isinisigaw ang katotohanan maging ang kabayaran man ay buhay maisiwalat lamang ang katotohanang ikaliligtas ng tao. Maraming pumapatay sa iglesia, maraming ipokritong tao, maraming nagpapayaman, ginagamit ang mga tao upang sa ikakabuhay, sila’y duwag na umaakay sa kapwa nila bulag, sila’y mahuhulog na dalawa sa hukay na may apoy, sila’y pahihirapan ng habang buhay, at ang mga mabubuting tao ang nagsasaysay ng mga katotohanan at sumisigaw sa harapan ng mga ulupong.